Aπό την σελίδα EXPERIMENTAL PATRASSO

Το Στέκι του Πατέρα… εκεί που κάποτε ξενυχτούσε η Πάτρα

Περνούσα πριν λίγες μέρες ψηλά την Αγίου Νικολάου, προς το Κάστρο, από εκεί που κάποτε βρισκόταν το Steki Tou Patera .

Κοίταξα λίγο περισσότερο απ’ όσο συνήθως.

Ίσως γιατί κάποια σημεία της πόλης, ακόμη κι όταν έχουν αλλάξει, σε κάνουν να σταματάς για λίγο.

Όλα έχουν αλλάξει.

Καινούργια πράγματα έχουν γίνει εκεί.

Άλλες εικόνες, άλλες χρήσεις, άλλοι άνθρωποι.

Η πόλη προχωράει.

Τα μαγαζιά αλλάζουν, οι δρόμοι μεταμορφώνονται, οι γειτονιές αποκτούν καινούργιο πρόσωπο.

Είναι η φυσική πορεία μιας πόλης.

Μόνο που, κοιτάζοντας εκείνο το σημείο, μου έλειψε κάτι.

Μου έλειψε εκείνη η διακριτική παρουσία του «Στεκιού του Πατέρα», που δέσποζε δίπλα στα σκαλιά, χωρίς να χρειάζεται να φωνάζει για να τραβήξει την προσοχή σου.

Ένα όνομα.

Μια πόρτα.

Λίγα τραπέζια.

Και από πίσω, μια ολόκληρη εποχή.

Γιατί κάποια μαγαζιά δεν είναι απλώς μαγαζιά.

Γίνονται σημεία αναφοράς.

Γίνονται μέρος της εικόνας μιας πόλης και, χωρίς να το καταλαβαίνεις όταν τα βλέπεις καθημερινά, γράφουν τη δική τους ιστορία μέσα στη δική σου.

Και το Στέκι του Πατέρα ήταν ένα από αυτά.

Η ιστορία του ξεκινά το 1981, από το Ψαροφάι.

Και από εκεί αρχίζει μια διαδρομή που, με τα χρόνια, θα το φέρει στη Φιλοποίμενος και τελικά στην Αγίου Νικολάου, δίπλα στα σκαλιά του Κάστρου.

Τρεις διαφορετικές γωνιές της Πάτρας.

Μια διαδρομή που μοιάζει, κατά κάποιον τρόπο, με τη διαδρομή της ίδιας της πόλης μέσα στον χρόνο.

Άλλες εποχές, άλλες παρέες, άλλες νύχτες.

Το Στέκι όμως παρέμενε σημείο συνάντησης.

Ένα μέρος όπου οι άνθρωποι δεν πήγαιναν απλώς για να καθίσουν.

Πήγαιναν για να συναντήσουν φίλους, να ακούσουν μουσική, να συζητήσουν, να ξενυχτήσουν.

Να ζήσουν, χωρίς να το ξέρουν εκείνη τη στιγμή, ένα μικρό κομμάτι από την Πάτρα που σήμερα θυμόμαστε με νοσταλγία.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το παράξενο με τα παλιά στέκια.

Όταν υπάρχουν, τα θεωρούμε δεδομένα.

Τα προσπερνάμε, τα βλέπουμε κάθε μέρα, λέμε «θα πάμε κάποια στιγμή».

Και μετά, κάποια στιγμή, περνάς από το ίδιο σημείο και δεν είναι πια εκεί.

Και τότε καταλαβαίνεις πόσο πολύ είχε γίνει μέρος της πόλης.

Σήμερα μπορεί το Στέκι του Πατέρα να μην υπάρχει πια εκεί.

Όμως αν έχεις περάσει από την πόρτα του, αν έχεις καθίσει σε ένα από τα τραπέζια του, αν έχεις ακούσει τις μουσικές του ή αν απλώς το θυμάσαι φωτισμένο κάποιο βράδυ ανεβαίνοντας την Αγίου Νικολάου προς το Κάστρο, τότε ξέρεις πως κάποια μέρη δεν εξαφανίζονται πραγματικά.

Μένουν στην Πάτρα που θυμόμαστε.

Και κάπως έτσι, περνώντας εκείνο το απόγευμα από το κάστρο, σκέφτηκα πως ίσως αξίζει να ανοίξουμε ξανά την πόρτα του Στεκιού του Πατέρα.

Όχι για να γυρίσουμε πίσω.

Αλλά για να θυμηθούμε.

Τους ανθρώπους.

Τις παρέες.

Τις μουσικές.

Τα ξενύχτια.

Τις ιστορίες που γράφτηκαν γύρω από εκείνα τα τραπέζια.

Γιατί πίσω από κάθε παλιό στέκι μιας πόλης κρύβονται άνθρωποι.

Και πίσω από τους ανθρώπους κρύβονται ιστορίες.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να τις ξανακούσουμε.

Να ανοίξουμε ξανά την πόρτα του Στεκιού του Πατέρα και να δούμε τι απέμεινε από εκείνη την Πάτρα.

Την Πάτρα που κάποτε ξενυχτούσε εκεί.

By #funkycranky

Πηγή: flamis.gr