Τότε που η πόλη είχε τη δική της μουσική ψυχή.

Υπήρχε μια εποχή που η έξοδος στην

Πάτρα δεν άρχιζε με το ερώτημα

«πού θα πάμε;».

Άρχιζε με το «πού είναι η παρέα;».

Και ήξερες πως, αργά ή γρήγορα,

θα τη συναντούσες κάπου στη Γεροκωστοπούλου, στην Ερμού,

στην Ηφαίστου ή στην Αγίου Νικολάου.

Σε λίγα μόνο στενά που, για περισσότερα

από είκοσι χρόνια, αποτέλεσαν την καρδιά

της ροκ και της εναλλακτικής νυχτερινής ζωής της Πάτρας.

Τότε δεν υπήρχαν κινητά τηλέφωνα,

ούτε social media.

Δεν υπήρχαν check-in, stories και τοποθεσίες.

Υπήρχε μόνο η βόλτα.

Έκανες έναν κύκλο στο κέντρο και,

σχεδόν πάντα, θα έπεφτες πάνω στους φίλους σου.

Η μουσική ξεχυνόταν μέχρι τον δρόμο.

Από τις μισάνοιχτες πόρτες ακούγονταν

οι Pink Floyd, οι Led Zeppelin, οι Doors,

οι Deep Purple, οι Iron Maiden, οι Metallica,

οι Clash, οι Cure, οι AC/DC.

Κάθε μαγαζί είχε τον δικό του χαρακτήρα,

τον δικό του DJ, το δικό του κοινό.

Κι όμως, όλοι ένιωθαν πως ανήκαν στην ίδια μεγάλη παρέα.

Ποιος Πατρινός δεν πέρασε έστω μία

φορά από το Rocky Raccoon στη Γεροκωστοπούλου;

Ένα από τα πιο ιστορικά στέκια της πόλης, που για περισσότερες από τρεις δεκαετίες αποτέλεσε σημείο αναφοράς

για χιλιάδες θαμώνες.

Λίγο πιο πέρα , το Cinema, το Αυγό,

η Lavagiera, το Steps συμπλήρωναν μια γειτονιά που κάθε βράδυ έσφυζε από ζωή.

Ήταν, όμως, και τα χρόνια που το

ελληνικό ροκ γνώριζε τη μεγάλη του άνθηση.

Οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά,

τα Διάφανα Κρίνα, οι Magic de Spell,

τα Υπόγεια Ρεύματα, οι Ενδελέχεια και τόσες ακόμη μπάντες έδιναν φωνή σε

μια ολόκληρη γενιά.

Οι στίχοι τους μιλούσαν για όσα ζούσαμε,

όσα ονειρευόμασταν και όσα δεν μπορούσαμε ακόμη να εκφράσουμε.

Κάθε νέος δίσκος ήταν γεγονός.

Κάθε συναυλία μια γιορτή.

Και κάθε βράδυ στα ροκάδικα της Πάτρας

είχε το δικό του soundtrack.

Η Ερμού είχε τη δική της ιστορία.

Το 4AD, το Drum, το Stone, το Gleymore έγιναν θρύλοι για μια ολόκληρη γενιά.

Στο Drum οι περίφημες Metal Mondays έχουν μείνει αξέχαστες, ενώ το Stone συνέχισε για χρόνια να κρατά ζωντανή τη βαριά ροκ και metal σκηνή της πόλης.

Στην Αγίου Νικολάου, το Memphis

έγραψε τη δική του ιστορία.

Από ελληνικό ροκ μέχρι hard rock και heavy metal, η μουσική δεν σταματούσε

παρά μόνο όταν ξημέρωνε.

Έγινε το δεύτερο σπίτι για όσους πίστευαν πως η ροκ μουσική δεν είναι μόδα, αλλά τρόπος ζωής.

Και φυσικά υπήρχαν το Blue Monday,

το 502, το Captain Morgan, το Mods, το Banana Moon, το Lonely Planet, το Tijuana,

το Why Not και τόσα ακόμη στέκια που

μπορεί να είχαν το καθένα τη δική του προσωπικότητα, αλλά όλα μαζί συνέθεταν

το πολύχρωμο μωσαϊκό της νυχτερινής Πάτρας.

Το όμορφο τότε ήταν ότι δεν έβγαινες

με προορισμό ένα συγκεκριμένο μαγαζί.

Έβγαινες με προορισμό την παρέα.

Ξεκινούσες από ένα ποτό στο ένα,

συνέχιζες στο επόμενο, συναντούσες γνωστούς στον δρόμο, άλλαζες σχέδια, κατέληγες αλλού και, πριν το καταλάβεις,

είχε ξημερώσει.

Δεν υπήρχαν φωτογραφίες για να

αποδείξουν ότι πέρασες καλά.

Υπήρχαν μόνο οι αναμνήσεις.

Με τα χρόνια, όμως, πολλά από εκείνα

τα ιστορικά στέκια έκλεισαν.

Άλλα άλλαξαν χαρακτήρα, άλλα χάθηκαν

μαζί με μια ολόκληρη εποχή.

Οι δρόμοι έμειναν οι ίδιοι, αλλά οι μουσικές άλλαξαν και οι παρέες σκορπίστηκαν.

Σήμερα, οι χώροι που κρατούν ακόμη

κάτι από εκείνη την αυθεντική ροκ αύρα είναι ελάχιστοι.

Το Λατερνατιβ, το Ουλαλούμ και το Τερμινάλε συνεχίζουν να αποτελούν σημεία αναφοράς για όσους αγαπούν τη ροκ και την εναλλακτική κουλτούρα.

Ίσως οι εποχές να άλλαξαν, όμως η φλόγα

δεν έσβησε ποτέ.

Γιατί τελικά, δεν μας λείπουν μόνο τα μαγαζιά.

Μας λείπουν οι άνθρωποι.

Οι παρέες.

Οι βόλτες χωρίς πρόγραμμα.

Τα βινύλια πίσω από το μπαρ.

Οι αφίσες των συναυλιών στους τοίχους.

Οι κουβέντες μέχρι να ξημερώσει.

Και εκείνη η μοναδική αίσθηση πως ολόκληρο το κέντρο της Πάτρας ήταν

μια μεγάλη παρέα.

Τα ροκάδικα της πόλης δεν ήταν απλώς επιχειρήσεις.

Ήταν το soundtrack μιας ολόκληρης γενιάς.

Ήταν τα χρόνια που μεγαλώσαμε.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που τα θυμούνται, δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη της Πάτρας.

Υ.Γ. Είμαστε βέβαιοι πως αφήσαμε έξω αρκετά αγαπημένα στέκια, μπαρ και ροκάδικα που έγραψαν τη δική τους ιστορία στην πόλη.

Αν θυμάστε κάποιο που δεν αναφέραμε

ή έχετε μια ιστορία, μια φωτογραφία ή

μια ανάμνηση από εκείνα τα χρόνια, γράψτε τη στα σχόλια.

Ποστάρετε ελεύθερα.

#funkycranky #experimentalpatrasso

Πηγή: flamis.gr