Ήταν 17 Οκτωβρίου του 1999 όταν η Μέμα Σταθοπούλου άφησε την τελευταία της πνοή, στα 57 χρόνια της. Πολλοί τότε αναρωτήθηκαν: Τι απέγινε αυτή η κοπέλα;
Η Μέμα που βαφτίστηκε Δήμητρα τα έκανε όλα γρήγορα, λες και ήξερε τη μοίρα της. Μαθήτρια ακόμα ήταν α θλήτρια του ύψους στην Παναχαϊκή, είχε ταλέντο, την βοηθούσε και το μπόι της, αλλά δεν πέρασε στην Γυμναστική Ακαδημία που ήταν το στόχος της.
Αποφάσισε να γίνει ηθοποιός και… τσουπ, ανεβαίνει για πρώτη φορά στο σανίδι δίπλα στον Δημήτρη Χορν . Αυτό δεν λέγεται ευλογία, αλλά τύχη.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά στην τελική πρόβα εμφανίστηκε και ο τότε Διάδοχος Κωνσταντίνος για να παρακολουθήσει την παράσταση.
Στην άκρη δεξιά η Μέμα Σταθοπούλου
Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1963 ημέρα Πέμπτη. Το θέατρο Κεντρικόν έπαιζε δύο έργα. Νωρίς Το Ημερολόγιο ενός Τρελού του Γκόγκολ με τον Δημήτρη Χορν στον βασικό ρόλο. Αργά, στη βραδινή παράσταση ανέβαινε ο Δικέφαλος Αετός του Ζ αν Κοκτό . Μάλιστα ο θιασάρχης Χορν που έκανε… διπλοβάρδια παίζοντας και στα δύο έργα έστειλε μια συγκινητική επιστολή στης εφημερίδες για το έργο γράφοντας μεταξύ άλλων…
Τέτοιο ξεκίνημα δεν θα μπορούσε να φανταστεί ένα κορίτσι που άφησε την Πάτρα για να κυνηγήσει το όνειρό της στην Αθήνα.
Κι αμέσως μετά έρχονται οι ταινίες. Η πρώτη της ήταν Οι Επικίνδυνοι , ένα αστυνομικό δράμα σε σενάριο Γιάννη Β. Ιωαννίδη δίπλα σε άλλους δύο μεγάλους ηθοποιούς, τον Μάνο Κατράκη και τον Νίκο Ξανθόπουλο. Στο ίδιο έργο έπαιζε κι ο Θάνος Λειβαδίτης που θα έγραφε ένα σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή της, τόσο στην σκηνή, όσο και στη ζωή.
Από το 1964 μέχρι το 1972 έπαιξε σε 28 συνολικά ταινίες . Από δράματα, κωμωδίες, τα πάντα.
Ήταν μια διαρκώς ανερχόμενη ηθοποιός που γρήγορα εκτός από τον θαυμασμό συγκέντρωνε και των φθόνο κάποιων συναδέλφων της. Ήταν ωραία, ψηλή, έγραφε στην κάμερα κι είχε εκτόπισμα στο σανίδι του θεάτρου.’
Και ξαφνικά αλλάζει τα πάντα. Το 1973 σε ένα στέκι στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας γνωρίζει τον Δημήτρη Μαρούση των ομώνυμων καταστημάτων κι αποφασίσει να κάνει οικογένεια. Τα παρατάει όλα, μένει στην Πεύκη , κάνει δύο παιδιά κι αφοσιώνεται στην ανατροφή τους. Η ζωή της όλη ήταν για τον Κωνσταντίνο που ήρθε στον κόσμο το 1975 και την Ελένη, δύο χρόνια μικρότερή του.
Όταν τα παιδιά είχαν μεγαλώσει, είχε χωρίσει, έμενε πια στην Πάτρα αποφασίζει να γυρίσει στο θέατρο. Μόνο που τότε βρήκε κλειστές πόρτες. Ούτε στο Δημοτικό Περιφερειακό της Πάτρας δεν θέλησαν να της δώσουν μια ευκαιρία.
Δεν πρόλαβε να το παλέψει περισσότερο γιατί ήρθε ο καρκίνος. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, κι όταν αποφάσισε με πίεση του τέως συζύγου της, των παιδιών κι όλων των δικών της ανθρώπων ήταν αργά.
Μια ακόμη τραγωδία χτύπησε την οικογένεια. Σε τροχαίο σκοτώθηκε η κόρη της, το 2005, ήταν μόλις 24 χρόνων.
Η ζωή που της έδωσε τόσα χαρίσματα στο ξεκίνημα της ζωής της δεν την άφησε να γεράσει φυσιολογικά, γίνει γιαγιά, να χαρεί τα παιδιά της, να διασκεδάζει με τις παρέες της, να διαβάζει ότι καινούργιο κυκλοφορούσε…
Πηγή: flamis.gr
