Όλους τους μεγάλους σταρ του ποδοσφαίρου τους λατρεύουν οι οπαδοί των ομάδων στις οποίες αγωνίζονται και στην καλύτερη περίπτωση τους σέβονται οι αντίπαλοι.
Υπάρχει όμως κι ένας, μοναδικός στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου που δεν είχε απλά φανατικούς οπαδούς άλλων ομάδων, αλλά σε κάθε ευκαιρία έσπευδαν να τον δουν και να τον χειροκροτήσουν. Είναι ο Βασίλης Χατζηπαναγής.
Ήταν τ υχερός και μαζί άτυχος . Με τον Ηρακλή δεν αποτύπωσε σε τίτλους το μεγάλο του ταλέντο. Δεν έφταιγε μόνο αυτός, ούτε η ομάδα του, αλλά πάντα τον αντιμετώπιζαν ως τον τρίτο στη Θεσσαλονίκη.
Ήταν και τυχερός γιατί ακριβώς έπαιζε στον Ηρακλή μπορούσαν όλοι να δηλώνουν θαυμαστές του χωρίς να κινδυνεύουν να παρεξηγηθούν.
Η μεγάλη του ατυχία όμως ήταν η εθνική ομάδα. Δεν μπόρεσε να αγωνιστεί σε αυτήν επειδή είχε φορέσει τη φανέλα της Ολυμπιακός Ομάδας της ΕΣΣΔ!
Σήμερα αυτό μοιάζει τρελό όταν τα διαβατήρια πάνε κι έρχονται σε όλον τον κόσμο . Ίσως εκεί να φταίνε και οι αρμόδιες ποδοσφαιρικές αρχές που δεν πάλεψαν την υπόθεση για λόγους που γνωρίζουν όσοι χειρίστηκαν την υπόθεση. Κάποιοι δεν τον ήθελαν σούπερ σταρ.
Γεννήθηκε στην Τασκένδη τέτοια μέρα, 26 Οκτωβρίου 1954 . Στην Παχτακόρ ξεχώρισε για το ταλέντο του.
Ο Ηρακλής κατάφερε να τον φέρει στην Ελλάδα. Ήταν 22 Νοεμβρίου 1975 όταν ένα τρένο από τη Μόσχα φτάνει στην Ειδομένη. Μέσα στο τρένο μια οικογένεια, ο πατέρας Κυριάκος άρχισε να κλαίει. Είχε γεννηθεί στην Κύπρο, είχε δουλέψει στην Αγγλία κι υποχρεώθηκε να φύγει για την Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν ως αριστερός.
Η γυναίκα του Χρύσα καταγόταν από την Πόλη. Έμενε σε ένα χωριό έξω από τις Σέρρες και μετά τον Εμφύλιο, τριών, μόλις χρόνων, πήρε τον δρόμο της ξενιτιάς. Τασκένδη! Εκεί γνωρίστηκαν κι ο καρπός του έρωτά τους, ο Βασίλης. Εκεί τον φώναζαν Λάκη, εδώ το όνομα το έδωσε ο κόσμος… Βάσια!
Υπογράφοντας στον Ηρακλή θεωρούσε ότι θα μείνει δύο χρόνια. Αργότερα ανακάλυψε ότι ήταν δεσμευμένος με την ομάδα για οκτώ. Κι άρχισε δικαστική διαμάχη για να αλλάξει ο νόμος. Η οκταετία έγινε πενταετία! Αυτή είναι η προσφορά στους συναδέλφους του που ελάχιστοι θυμούνται σήμερα. Ίσως είναι και η ανταπόδοση της ταλαιπωρίας που υπέστησαν από τις μοναδικές πιρουέτες του μέσα στο γήπεδο!
Είναι κρίμα που οι πραγματικά μ εγάλες στιγμές του δεν διασώθηκαν σε φιλμ ή βίντεο . Ο Βάσια ήταν αρτίστας. Δεν ήταν απαραίτητο η ενέργειά του να καταλήξει σε γκολ. Προσέφερε θέαμα απλόχερα ακόμα και στη γραμμή του πλαγίου.’
Σεμνός ο ίδιος όταν πολλά χρόνια αργότερα ήταν να κυκλοφορήσει ένα dvd με τις καλύτερες στιγμές του, η τουλάχιστον αυτές που έχουν διασωθεί ζήσε να μην περιληφθεί σε αυτό μια εντυπωσιακή ενέργεια όταν… άδειασε δύο και τρεις φορές στην ίδια φάση αντίπαλό του. Για να μη χαλάσει την υστεροφημία του αντιπάλου και συναδέλφου του!
Είναι άνθρωπος που έχει λόγο. Αυτό είναι καλό. Το κακό είναι ότι πιστεύει ότι έχουν κι οι άλλοι. Πολλές φορές τον ξεγέλασαν. Από τον Αρμένη μάνατζερ που έκλεισε την μεταγραφή του στον Ηρακλή, έως τον διευθυντή της Τράπεζας που πήρε τις τελευταίες του οικονομίες όταν πια είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο και το έσκασε στη Νότια Αμερική.
Τηρουμένων των αναλογιών οι μόνοι που κέρδισαν από την απόφαση να γυρίσει στην πατρίδα των γονιών του είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο και οι φίλαθλοι του τον λάτρεψαν. Ο ίδιος βγήκε χαμένος.
Εισέπραξε όμως τόση αγάπη και θαυμασμό που δεν θα είχε βρει πουθενά αλλού.
Το 1979 η ομάδα της Παχτακόρ αφανίστηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Ήταν μια τραγωδία που τον σημάδεψε. Ποδοσφαιριστές, προπονητές και παράγοντες ήταν φίλοι και θαυμαστές του!
Πηγή: flamis.gr
