Θυμάμαι πως σε μια κατάληψη του λυκείου άκουγα, ναι, αρκετό punk. Γενιά του Χάους, Χάσμα, Panx Romana, μέχρι και Αδιέξοδο.

Ήταν η εποχή της αμφισβήτησης. Η εποχή που ζητούσαμε και προσπαθούσαμε να διεκδικήσουμε πράγματα, ανάμεσα στα fly ή flight μπουφάν μας και στα φουλάρια. Και μέσα από τους στίχους ο καθένας προσπαθούσε να βρει αυτό που του ταίριαζε, αυτό που ήθελε να γίνει, αυτό που ήθελε να ζήσει.

Εκεί έμαθα στους περισσότερους και τους Αδιέξοδο, βάζοντάς τους να παίξει το «38 Χιλιοστά».

Τότε δεν ήξερα σχεδόν τίποτα από την ιστορία τους. Ήξερα τον δίσκο, ήξερα κάποια τραγούδια και μου αρκούσε. Άλλωστε έτσι γνωρίζαμε τότε τα περισσότερα πράγματα. Από παρέα σε παρέα, από στόμα σε στόμα. Δεν υπήρχε πάντα η ανάγκη να ξέρεις όλη την ιστορία. Αρκούσε να βρεις κάτι που σε άγγιζε.

Χρόνια αργότερα, ψάχνοντας περισσότερο, έμαθα πως πίσω από εκείνον τον δίσκο υπήρχε μια σύντομη αλλά γεμάτη διαδρομή.

Οι Αδιέξοδο ξεκίνησαν στην Αθήνα το 1983. Ο Σωτήρης Θεοχάρης και ο Δημήτρης Σπυρόπουλος γνωρίστηκαν προς το τέλος εκείνης της χρονιάς στο Dragon Fly και έψαχναν ανθρώπους για να φτιάξουν συγκρότημα. Στην παρέα προστέθηκαν ο Στάθης Παπανδρέου και ο Μίμης Αλιμπράντης και οι πρώτες πρόβες ξεκίνησαν στο σπίτι του Θεόδωρου Ηλιακόπουλου, όπου παράλληλα έκαναν πρόβες και οι Γενιά του Χάους.

Η πρώτη εμφάνιση ήρθε τον Οκτώβριο του 1983, στον κινηματογράφο «Ανεμώνη» στην Αγία Παρασκευή, μαζί με τους Γενιά του Χάους.

Από εκεί και πέρα άρχισαν οι αλλαγές στη σύνθεση. Ο Μίμης Αλιμπράντης αποχώρησε και στο μπάσο πέρασε, μόλις στα δεκατέσσερά της, η Μαρία Βασιλάκη. Ακολούθησε ο Νίκος Ζούμπερης και στη συνέχεια ο Νίκος «Τσουλούφης» Χαραλαμπόπουλος. Στα τύμπανα ήρθε ο Γιάννης Βενάρδης, που είχε περάσει και από τους Γενιά του Χάους.

Με αυτή τη σύνθεση οι Αδιέξοδο έπαιξαν σε αρκετές πόλεις και σε χώρους που τότε αποτελούσαν κομμάτι της αθηναϊκής και ευρύτερης underground σκηνής: Αθήνα, Πάτρα, Αγρίνιο, Μέγαρα, Αρετούσα, Skylab, Mad, Πήγασος, Rodeo.

Και μέσα σε όλα αυτά υπήρξε και εκείνη η μεγάλη συναυλία του 1985 στα Προπύλαια, ενάντια στην «επιχείρηση Αρετή», μπροστά σε περίπου 7.000 ανθρώπους.

Η πορεία τους πέρασε και από τις ανεξάρτητες κυκλοφορίες της εποχής. Το 1983 η split κασέτα «Καλή Όρεξη» με τους Γενιά του Χάους, από την Art Nouveau. Το 1984 η συμμετοχή στη «Διατάραξη Κοινής Ησυχίας» με δύο κομμάτια, αλλά και η παρουσία στη φινλανδική συλλογή «Lasta EP II» της ST Records με τον «Εφιάλτη».

Το 1985, ο Θανάσης Βελισσαρόπουλος, φίλος του συγκροτήματος, πήρε επτά ηχογραφήσεις από πρόβες και τις κυκλοφόρησε σε split κασέτα με την Απόγνωση.

Όλα αυτά όμως οδηγούσαν κάπου.

Στα «38 Χιλιοστά».

Ο μοναδικός ολοκληρωμένος δίσκος των Αδιέξοδο κυκλοφόρησε το 1986 από την Enigma Records, σε μόλις 800 αντίτυπα.

Και ίσως αυτός ο αριθμός να λέει από μόνος του πολλά για την εποχή.

Δεν υπήρχε τότε η αίσθηση ότι κάτι πρέπει να μείνει για πάντα. Υπήρχε περισσότερο η ανάγκη να καταγραφεί αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή. Να βγει ένας δίσκος, να περάσει από χέρι σε χέρι, να φτάσει σε κάποιον που μπορεί να τον είχε ανάγκη χωρίς καν να το ξέρει.

Για μένα αυτό ήταν τα «38 Χιλιοστά».

Δεν το γνώρισα όταν κυκλοφόρησε. Το γνώρισα αργότερα, μέσα σε μια σχολική κατάληψη, σε μια ηλικία που όλα έμοιαζαν ακόμη ανοιχτά.

Και ίσως γι’ αυτό ο δίσκος έδεσε τόσο πολύ μέσα μου με εκείνη την εποχή.

Δεν ήταν μόνο οι στίχοι ή ο ήχος. Ήταν ο τρόπος που έμπαινε στη ζωή μας. Μέσα σε ένα σχολείο που είχε σταματήσει να λειτουργεί όπως συνήθως, ανάμεσα σε συζητήσεις, παρέες, διαφωνίες, σχέδια και όνειρα που τότε τα παίρναμε όλα πολύ πιο σοβαρά απ’ όσο ίσως τα παίρνουμε σήμερα.

Οι Αδιέξοδο είχαν ήδη ζήσει τη δική τους διαδρομή.

Εμείς τη βρίσκαμε μπροστά μας.

Και κάπως έτσι, ένας δίσκος που είχε κυκλοφορήσει σε 800 αντίτυπα βρέθηκε να αποτελεί μέρος των δικών μας αναμνήσεων.

Το 1986 ήρθε και η τελευταία τους εμφάνιση, στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας. Προς το τέλος της ίδιας χρονιάς οι Αδιέξοδο διαλύθηκαν.

Οι δρόμοι των ανθρώπων τους όμως συνεχίστηκαν. Ο Σωτήρης Θεοχάρης πέρασε από τις Στάχτες και αργότερα από τη Σπυριδούλα, γράφοντας στίχους και τραγουδώντας. Ο Δημήτρης Σπυρόπουλος δημιούργησε τους Deus Ex Machina, ενώ αργότερα ο Νίκος Χαραλαμπόπουλος πέρασε στους Tilt. Ο Γιάννης Βενάρδης έφυγε το 1985 για σπουδές στην Αμερική και αργότερα βρέθηκε στη Λευκή Συμφωνία, στους Ζημιαα και στους Deus Ex Machina. Η Μαρία Βασιλάκη συνέχισε στους Despise, ο Νίκος Ζούμπερης στους Echo Tatoo και για ένα διάστημα στους Ζημιαα, ενώ ο Στάθης Παπανδρέου συνέχισε στους Split Image. Ο Μίμης Αλιμπράντης μπάρκαρε και χάθηκε από τα μουσικά ίχνη της εποχής.

Κι εμείς κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά μεγαλώσαμε.

Τότε δεν ξέραμε πως αυτά που ζούσαμε θα γίνονταν κάποτε αναμνήσεις.

Δεν ξέραμε πως τα μπουφάν, τα φουλάρια, οι καταλήψεις, οι παρέες και εκείνες οι ατέλειωτες κουβέντες θα αποκτούσαν χρόνια μετά μια διαφορετική αξία.

Ξέραμε μόνο πως θέλαμε να ψάξουμε.

Να βρούμε κάτι δικό μας.

Να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε να γίνουμε.

Κι ίσως αυτό είναι που μου μένει περισσότερο όταν ξανακούω σήμερα το «38 Χιλιοστά».

Δεν σκέφτομαι μόνο τους Αδιέξοδο.

Σκέφτομαι εκείνο το παιδί στην κατάληψη.

Τους φίλους.

Το σχολείο.

Τα μπουφάν με τις κονκάρδες και τα φουλάρια στους λαιμούς μας.

Και εκείνη την παράξενη βεβαιότητα της εφηβείας πως ο κόσμος είναι ακόμη μπροστά σου και πως, κάπου εκεί έξω, υπάρχει ένας δρόμος που πρέπει να βρεις μόνος σου.

Δεν ξέρω αν τελικά βρήκαμε όλοι τον δρόμο μας.

Ξέρω όμως πως κάποια πράγματα έμειναν.

Και μερικές φορές αρκεί να ξανακούσεις έναν παλιό δίσκο για να θυμηθείς όχι μόνο ποιοι ήμασταν, αλλά και ποιοι θέλαμε τότε να γίνουμε.

Για μένα, ένα από αυτά τα πράγματα είναι τα «38 Χιλιοστά».

Και ίσως γι’ αυτό, τόσα χρόνια μετά, όταν το ξανακούω, για λίγο επιστρέφω εκεί.

Στην κατάληψη.

Στην παρέα.

Στην ηλικία εκείνη που όλα έμοιαζαν ακόμη πιθανά.

By #Aspiralinked

#Experimentalpatrasso

Πηγή: flamis.gr